چهارشنبه ۲۴ مرداد ۱۳۹۷ - Wednesday 15 August 2018
کد خبر : 762
تاریخ انتشار : دوشنبه ۱۳ دی ۱۳۹۵ - ۱۴:۱۵
- بازدید

دی زاغو برازجونی؛

هُم عروس + فایل صوتی

امروز رمضونو جون مرگاویده یه مُشتی مُنگ و دُرُنگی کرد و صرا واوی، مُنم حوصلم ته گرفته بی که حالِ توو خونه نشسِنه نداشتم، پُی خُم گفتم بتا سر و چادر کنم برُم؛
دی زاغو برازجونی

دی زاغو برازجونی

دی زاغو برازجونی:
امروز رمضونو جون مرگاویده یه مُشتی مُنگ و دُرُنگی کرد و صرا واوی، مُنم حوصلم ته گرفته بی که حالِ توو خونه نشسِنه نداشتم، پُی خُم گفتم بتا سر و چادر کنم برُم خونه هُم عروس زُچوم بینم چه طهره، هِنی زندیه یا نه؟! چادر گل مَنگلیمه کردم سرُم و اومدم پس در مِرو (مریم) اینا، در زدم و خوو که سِی کردم تا درشون لا و نیم لا ناده، مِی کهرینی که دینده علف میگرده سرمه لُو دادم داخل و گفتم: یاا… صاوخونه… مِیمون نمی خِی؟… آوادی! یدفه صِدی مرو اومَ گف: بفرما داخُل. کامل در واز کردم و لـُو خاردم داخل و گفتم: سلام مِری کجیی مِی؟ سیچه دِرِت وازه؟ مِرو از توو اتاقش اومَ صرا تا خیس عرقه و گف: سلام دده ی گلم، سلامتی؟ گفتم: سلامت بویی، مرو گف: ممنون عزیزم، والا میره ی عزیزوم اومَ دینده ی جدول مُندِنیُفش، هرچی گشت نواجفتش، بَدش سرش مِی بُز انداخت و رف صرا، بنظرم خُش درِ واز ناده، مُنم هاسِی دینداش میگشتم.

خو چه زاتی؟ خاشته؟ بیشی ری مبل تا بیام. گفتم: والا چه بگم! کجا رفتی بیو بیشینا، مُو خو هر روز جام شی زک تونه، نه چی بیاریا، اومدمه فقد دار درازته بیوینم و برُم. مرو گف: شاد اومدی، میگما انگاری مِش و موری، چه آزاریته؟ گفتم: بیو تا بگم، مِرو دَرفی پُر مَج وُ شیرنی وُ بشقاوی پُر کیک پُی دو لیوان شروَت که ناده بی توو سینینی اُوُرد و نها نِهِی مُو، یه لحظه از توو کُت چیش سِییلش کردم، آخو ئی مرو خُش و میرش ایقه کِنِسکِن که اُو وُ پینجشون نمی تِکه، ولی پُی خم گفتم: لابد آدماویده، مرو گف: هم بُخار و هم سیم تعریف کُ، گفتم: والا مُو هرچی سِی میکنم تا بد شامسُم، ایقه بدشامسُم که میترم نومِمه توو رکوردل گینس بینویسم، هِمی بلگ اولیش، شی به نام خدا، مرو گف: سیچه مِی؟ گفتم: هیچی، مردم میره دارن، مال مانم، شمر جیگرخاره، مرو گف: حرفتوناویده؟ گفتم: نه، رمضونو خُش مِی عنچوچکیه، از دوش که خُش تنا اومده بی خونتون، تا اُمروز گیر وُ مُو داده که چاقم، آخو کجام چاقه، میگو تا اُمشو بُیَد لاغر کنی، مرو گف: نه، تازه مِی نِی قیلونی، خو یه چی بخار تا جون بیگیری، رنگت واویده مِی اَفتوه ی زردی، گفتم: هِمی نه! مو هاسِی ریقم در میا، میگو چاقی، وژدانن نه حقشه تا یه هفته چاس ماس بدمش؟ مرو یدفه گف: مِی مهرته هم وزنت زدیه؟ گفتم: چطو؟ گف: موچیم! شاید بُخا طلاقت بده، بخا سُوُکت کنه، گفتم: بوی یه دیرازگوشی، یه چی بوگو، نه مهرم هم وزنم نی، گف: سِی کُ مُو یکسال ناتر تو شی کردمه، چارتا مِینا بیشتر تو سیلاغ کردمه، گفتم: خو! گف: ئِی وُ مُو میشنفی برعکسش عمل کُ، تا میتری بخار تا بترکی، گفتم: چطو؟ گف: ئی میخا گولیِ دم هجله بُکُشه، ئِی از هِمیسُو کوتا اومدی، چار روز دیه یه مینی بوسی بچه وَت میسازه! ها از مُو گفتن بی! گفتم: بوی! سرقضا! مِی تولیدی واز کردمه؟ اَصن از همی ایسُو هرچی دیدم میخارم، هُموسُو دَس کردم کِلِ کِیکی ورداشتم و یه گِمی وَش زدم و مِرو لبخند مرحوم ژکونده زَه و گف: نِشی جونت، لیوان شروتیش که قِدِ تنگی بید هم ورداشت و دا مُو گف: ئی هم بخار، میچَسوه، ایشالا که گوشت واوو بچسوه قِدِ اُسِخونلت، گفتم: دِسِت درد نکنه، پسِ کیکِکو شروتم کردم و گفتم: کیکِکو کجا بیده، تو خو نبلد بیدی کیک بسازی؟!

مرو گف: والا مُو هفته ناتری که چیمون زده بیدم، نترسم برم ور خاسیرم، خوت خو میشناسیش، تا یکی یه موچی، چیمونی چی میزنش، نه میره ورش و نه مِیله آدم موچ زده بیا ورش اُما میره عزیزوم که رفته بی ور دِییش، گفته بی که مریم چقه ضعیفاویده و واویده مِی چوو کرویتی، دی دوشنه خاسیره خانم اومَ خونمون و ئی کیکِکو سیم اُوُرد و گوشِت روز بد نوینه تا مُنه دی، مِی رادیو بی موجی شورو وُ مُنگ و دُرُنگ واوی که سیچه ایقه چاقی، زن نبُید چاق بو، زن چاق نقشنگه، زن بُید لاغر بو، وُ خلاصه سی خوش خِشِّه دااا تا وختی که رَف وُ وَم گف: حق ندارُم وُ ئی کیککو بخارم سی محضی که ماده پُف کننده توش کرده، گفتم: خو! مرو خندس و گف: ایکالی تا یادم نرفته سیت بگم که اُمشو هم قراره بیا خونه شما، گفتم: راسیته؟ گف: ها، یَنی چیشتون روز بَد نوینه، دُنیا واوی توو چیشم سیا، ایسُو نصف کیکیش هم توو بُتمه، نمی ترم قیتش بدم و نه میترم بیریزمش صرا، هِمی طهر که سیل دور و برم میکردم که بینم چه رَهیی میوینم که قیتش ندم، چیشم اُفتا توو اتاقش تا تردمیل ناده، پُی خم گفتم: اَی مرو جون مرگاویده، نپه عرقلت و دس و دلوازیت سی ای بیده، خوت میخِی لاغر کنی، مُنه میخِی چاق کنی! هُموسُو خُم انداختم ری زمین و مِی مُرخ بی دِیینی که موچ زدشه پَرپَر کردم و گفتم: وُی کُمُم، وُی بُتم، وُی چیمون زدمه وُی هپاتیت نوع خ دارم وُی عام غلومرضا گرفتمه. هادیی ها.

معنی کلمات: لا و نیم لا: روی هم – لـُو خاردم: هل خوردم – زک: کنار – مَج: آجیل – کُت چیش: وسط چشم – مِی: مثل – اَفتوه: آفتابه – ریقم در میا: از لاغری میمیرم – گولی: گربه – گمی:گازی – موچ: بیماری سرما خوردگی – چیمون: سرماخوردگی –  خاسیره: پدر شورهر ، مادر شوهر – ایکالی: راستی – بُت: گلو – قیت: قورت

چاپ اتحاد جنوب

چه امتیازی می دهید؟
5 / 0
[ 0 رای ]
ارسال نظر شما
انتشار یافته : ۰ در انتظار بررسی : 0
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.